Της ΕΛΙΖΑΣ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ

Μετά από περίπου 5 μήνες επετεύχθη η συγκέντρωση των 23.000 υπογραφών που θεωρούνταν απαραίτητες για τη διεξαγωγή του πολυσυζητημένου δημοψηφίσματος σχετικά με το μέλλον της Δ.Ε.Θ. Και αφού κατατέθηκαν και απορρίφθηκε η νομιμότητά τους, δεν γίνεται να μην αναρωτιέται κάποιος για τα παρακάτω: 

Πρώτον, θα ξαναγίνει προσπάθεια να συγκεντρωθούν νόμιμες αυτή τη φορά υπογραφές; Δεύτερον, ο κάθε πιθανός ψηφοφόρος θα γνωρίζει το τελικό όφελος της πρότασης που θα ψηφίσει; Τρίτον, η πρόταση που θα τεθεί τελικά στο δημοψήφισμα –αν πραγματοποιηθεί– θα παραμείνει ίδια ή θα τροποποιηθεί, αφού η Σίνδος δεν υφίσταται πλέον ως επιλογή; Και τέταρτον, αφού η Πολιτεία έχει δηλώσει ότι το σχέδιο ανάπλασης της Δ.Ε.Θ. περιλαμβάνει και παραχώρηση χώρου πρασίνου 120 στρεμμάτων, εξακολουθεί να υπάρχει ανάγκη για δημοψήφισμα;

Αυτό που παρατηρώ είναι ότι δεν υπάρχει ξεκάθαρη εικόνα. Αντιθέτως, βλέπω μία σύγχυση, η οποία οφείλεται στην έλλειψη σωστής και έγκαιρης ενημέρωσης από την Πολιτεία. Διότι, η έγκαιρη ενημέρωση από την Πολιτεία –η οποία οφείλει να είναι έγκυρη και έγκαιρη, με επιχειρήματα και με σαφή και αναλυτικά στοιχεία– είναι περισσότερο απαραίτητη από ποτέ. Και αυτό γιατί οι πολίτες είναι πιο καχύποπτοι από ποτέ και δυσκολεύονται να πιστέψουν πως κάποιο σχέδιο της Πολιτείας θα λειτουργήσει κάποτε προς όφελός τους.  

Τελικά, όμως, τι χρειάζεται η Θεσσαλονίκη μας; Περισσότερο πράσινο; Προφανώς. Αφού τα ποσοστά που διαθέτει είναι περίπου 2,7 έως 2,8 τ.μ. ανά κάτοικο, όταν ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας θεωρεί τα 9 με 10 τ.μ. ως το ελάχιστο όριο για μια βιώσιμη πόλη. Και ναι, ένα μητροπολιτικό πάρκο 120 στρεμμάτων θα δώσει μεγάλη ανάσα στο κέντρο της πόλης. Θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο; Σίγουρα, αφού η συνολική ελεύθερη έκταση του χώρου της Δ.Ε.Θ. θα είναι, περίπου, 167 στρέμματα – αν αφαιρέσουμε το Αλεξάνδρειο Μέλαθρο, τον Πύργο του ΟΤΕ, το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και το Συνεδριακό Κέντρο “Ιωάννης Βελλίδης”. Μέχρι εδώ καλά. Μήπως, όμως, θα μπορούσαμε να καταγράψουμε και να φυτεύσουμε με δένδρα όλους τους ελεύθερους δημόσιους χώρους της πόλης, που μένουν αναξιοποίητοι και εγκαταλελειμμένοι, αντί να “ξεριζώσουμε” τη Δ.Ε.Θ. –η οποία μπορεί να ενισχύσει την επιχειρηματικότητα και την οικονομία της Θεσσαλονίκης– από τον χώρο όπου ιστορικά μεγαλούργησε;  

Θα τολμήσω να πω όχι σε ένα τέτοιο δημοψήφισμα. Και θα πω όχι, γιατί η πόλη μας χρειάζεται και κάτι άλλο εκτός από πράσινο. Η Θεσσαλονίκη χρειάζεται και ανάπτυξη. Που θα τονώσει την οικονομία της και θα δημιουργήσει περισσότερες θέσεις εργασίας. Μπορεί μια νέα ανανεωμένη Δ.Ε.Θ. με σύγχρονα εκθεσιακά κτίρια και με ένα μεγάλο και σύγχρονο συνεδριακό κέντρο να συμβάλει σε αυτή την αλλαγή; Πιστεύω ότι μπορεί, σύμφωνα με τις σχετικές έρευνες για τον συνεδριακό τουρισμό και τα έσοδα που αυτός αποφέρει. Θα αναρωτηθεί κάποιος, αρκεί; Φυσικά και όχι. Δεν θα γίνει κάποιο θαύμα από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά θα είναι μία πολύ σημαντική εξέλιξη, ώστε να γίνει η πόλη μας πιο ανταγωνιστική και να αναδειχθεί σε οικονομικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής της.

Έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το κατανοήσουμε σε βάθος και να σκεφτόμαστε με μακροπρόθεσμο προσανατολισμό, έχοντας ως πυρήνα το γενικότερο καλό της πόλης μας και όχι το άμεσο προσωπικό μας όφελος ή ένα προσωπικό μας όραμα.

Θα πω, όμως, όχι και για έναν ακόμη λόγο. Αλλά καλύτερα να το θέσω ως ερώτημα: Πόσο θα αυξηθεί το ποσοστό ανά κάτοικο με τη δημιουργία ενός μητροπολιτικού πάρκου λίγο μεγαλύτερου των 120 στρεμμάτων; Είναι αρκετό για να πούμε ότι αξίζει να φύγει από τον χώρο της η Δ.Ε.Θ., που μπορεί να στηρίζει την ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης; Μήπως κυνηγώντας τα πολλά χάσουμε και τα λίγα;

Κλείνοντας τις σκέψεις μου θα ήθελα να τονίσω πως φοβάμαι και προβληματίζομαι με το τελικό αποτέλεσμα. Γιατί το πιο πιθανό είναι με το δημοψήφισμα να χαθεί και χρόνος και χρήμα, χωρίς να προσφέρει στο τέλος κάποια λύση, διότι η Πολιτεία δεν έλαβε τα σωστά μέτρα, ώστε να αποτραπεί αυτή η εξέλιξη. Κυρίως όμως, γιατί η έλλειψη εμπιστοσύνης για τις αποφάσεις της Πολιτείας είναι πλέον πολύ βαθιά ριζωμένη στην κοινωνία. Τα σημερινά δεδομένα είναι ότι η Δ.Ε.Θ. δεν θα μεταφερθεί στη Σίνδο και ίσως κάποτε να διαθέτουμε μητροπολιτικό πάρκο 120 στρεμμάτων στο κέντρο.

Αλλά φοβάμαι… ότι ένα τέτοιο δημοψήφισμα θα μας πάει “23.000 λεύγες κάτω από την ανάπτυξη”. Ελπίζω μόνο να μην “πνιγούμε”.